Düşünen ve Sorgulayan Online Platform

   MERHABA; Uzun zamandır burada yoktum ve yazmayı ne kadar özlediğim geldi aklıma başladım yazmaya..Dün telefonum fayansa düştü ve içten ekran patladı.Önce ekranın altında pembe mürekkep vardı küçük bir nokta daha sonra bütün ekranı kapladı.Sabah mavi bir mürekkep kapladı.Şimdi de siyah yavaş yavaş başladı....Netten araştırma yaptım ekran tamiri diyor  ama oda pek sağlıklı sonuç vermiyor diye yorumlar okudum ...Sadede gelelim telefonum zaten eski idi 1 ay içerisinde değiştirecektim ama bunun dün patlak vermesi canımı sıkmadı değil çok moralim bozuldu içten içe bir bağ kurmuşum ben onunla insan kaybetmeden elinden gitmeden kıymetini anlamıyor maalesef ...Ama öte yandan da telefon araştırması içine girdim ..İnsanoğlu ne kadar değişik bir varlık kaç tane duygu barındırıyor..Kendime şaşırdım doğrusu...Bide olaya şu taraftan baktığımda neden başka insanların duygularını sorguluyorum ki kendini çözememişken başkasını nasıl çözer.... SEVGİLERİMLE.....EN KISA ZAMANDA GELEY...

Evet gel gelelim kuru fasulyenin faydalarına... Geçen attığım yazıdan  buyana 9 gün geçmiş.... Bir şeyler başardım mı? Hala umutsuz  vak'a mıyım? Hayatımda yoluna koyacağım dediğim şeylerin % 50 sini düzene soktum.Diğer kısma gelince alışkanlıklardan kolay vazgeçilmiyor.Benim gibi biri; zor alışan ,zor adapte olan, benimseme , sahiplenme güdüsü zor olan ve sahiplendi mi bağlanma boyutuna geçen kişi olarak tabi ki zorluk yaşıyorum ama kararlıyım şu sıra inşallah ders çalışma sistemini iyice oturtup hedefime ulaşmak niyetindeyim.... Şimdilik bu kadar .... Kafam kazan gibi kelimelerle boğuşuyoruz....  NOT:Foto netten alıntıdır...(bana en yakın foto)

        İstikrarlı olmak insan hayatında ne kadar önemlidir bilemezsiniz... Bir şeye karar verir başlayıp devam edip o şeyde başarılı olmak.... Hayatta tek şeye odaklanıp onu  kararlılıkla sürdürmek... Sonuna kadar yılmadan devam etmek....ve sonunda başarılı olmak....       Evet nedense hayatta hiç istikrarlı olamadım dolasıyla başarılı  da.... Hep ilgi duyup heveslenip başlayıp sonra da başarısız oldum.Dedim ki sende bu kapasite var ama neden başaramıyorsun neden hemen vazgeçiyorsun? Kendimi sorgulamaya başladım 1.Korku 2 Duygu 3 Kompleks Korkuyordum çünkü ya başaramazsam... İnsanların konuşmaları çok etkiliyordu çünkü çok değer veriyordum vurdum duymaz olamadım hiç. Başka  insanları üstün gördüğüm için yada birisi bir şey yapıyorsa çok kıymetli değil onu ben yapmamalıyım.... Yaptığım herşey mükemmel olmalı eğer sıradanlık varsa ben orada yokum.... Tekrar sorguladım kendimi neden böyle düşündüğümü.... Şimdi bir şeye k...

        Anladım ki;         Biri ile kimyan tuttuysa ve bunu fark ettiysen onu asla bırakma...         Hayatta gerçekten kimyanın tuttuğu birini bulduysan çok kıymetli. Çünkü böylesi anlar nadir oluyor.         İnsan hayatının ortalama yetmiş(70) yıl olduğunu var sayarsak ;aileden beş(5) kişi ile iletişimi var dersek, hayatı boyuncada beş(5) kişi ile kimyası tuttu dersek....        Onları da minik bir iletişimsizlik yüzünden terk etmek yada kaybetmek ancak insanın kendi aleyhine olur.Küçük-Büyük,Yaşlı-Genç, Kadın-Erkek ne olursa olsun fark etmiyor.Eğer kimyan tutup iletişim konusunu halledersen ömür boyu yoldaşın olur....        İnsan ne kadar yanlızlığı severse sevsin  mutlaka birilerine ihtiyaç duyar.Ne kadar  iç dünyaya meyilli ise o kadar da dış dünyaya meyillidir.Dış dünyasında mutlu olan insan iç dünyasında da mutlu olur yada tam tersi.O yüzden...

Evet; Hayatta bazı insanlar vardır... Yoklukları boşluk bırakır hatta yok olma düşünceleri bile.... Boşluklar oyularak en derin çukurlara dönüşür ve hiç dolamazlar... Düşünüyorum iyi ki varlar diyorum. Hep  var olsunlar istiyorum. Çok şey mi istiyorum ? Bilmiyorum... Değerleri o kadar kıymetli ki yanımda olmadıklarını düşündüğüm zaman bile boğuluyorum. Hem en yakın hemde en kıymetlilerinin yanından biraz uzağa gitmeleri bu kadar etkilerken hiç olmadıklarını düşünmek....Yok bu konuda düşünmek istemiyorum... Gerçekten böyle kişilerin yanında olması evet çok güzel ve bir gün senden bir şekilde ayrı kalacak  olmaları nefes alamama sebebi...  Ama sonra düşünüyorum.En kıymetlilerimden bazıları da göçüp gitti... Nefes alamadım... Çaresizlikten ne yapacağımı bilemedim... Ama şunu anladım ne olursa olsun hayat var olduğun sürece bir  şekilde devam ediyor....     Acılar insanı hem büyütüp hemde olgunlaştırıyor. Hayatımızda kıymetlilerimizin olması paha biçi...

         Evet.....           Bir bakmışın dün senin arkandan atıp tutanlar bugün seni korumaya çalışıyor.Şaşırtıcı... Anlam veremiyor insan.İnsanın bakış açısı değişiyor.           Değişken bir insana ne kadar güvenebilirsin?           Dün atıp tutuyorsa bugün koruyorsa yarın ne yapar?           İnsanın duyguları değişir tamam da karakterde mi değişir?           Karaktersiz bir insan  zor da olsa karakterli olabilir mi?.(insan fıtratında iyi olmak var daima)      Ama şunu anladım güven çizgisi var ya işte onu bir kere ihlal ettiyse sende buna müsaade ettiysen işte  oradan öteye köy yok bence...Aslında insan hayatında her duygu sonlanıyor sıkıntı yok ama güven bittiyse bağlarda kopuyor. Ama genede insana en çok kendi zarar veriyor. Kalkanlarını kullanmıyor..    Kendini korumak mı daha meşakkatli ...

Çok  yönlü düşünmek beynimi yoruyor. Malesef sabit fikirli olamadım hiç... Gelgit hallerim çok rahatsız ediyor. Neden bir insanla ilk tanıştığımda hayranlık uyandırıp sonrası bıkkınlığa dönüşüyor? Neden kendimi kontrol edemiyorum? Neden her zaman hissettiğim gibi yaşamak zorundayım?      Aslında bunların hepsini beynimde çözdüm.Çaresiz gibi görünmek en son istediğim şey ve bunları kendimle bile paylaşmak beni sanki hiç bir  şeyin   cevabını bulamayan pısırık biri  yapıyor.Çoğu insana hak ettiği gibi zalimlikte davranmıyorum.Ama bazı insanlara olan zaafım onların mükemmel olmadıklarını bildiğim halde töleransım mükemmel olmadıklarını gösterene kadar geçmiyor.Zaaflarımdan kurtulmam lazım.Aslında sonucunda hep iletişimi kesmişimdir. Aslında iletişimli ama boğmadan nasıl samimiyetimi devam ettiririmi bulmam gerek.Ne yapsam bendeki bu felsefe var oldukça  işim çok zor.(Ya hep Ya hiç)  Hayatta orta noktada olmadım hiç.  Ya çok eğl...